Lerende Regio Arnhem | LRA

Ervaringsverhalen

 

In het kader van het project ‘start-and-go mbo’ is projectmedewerkster en trajectbegeleidster bij vmbo ’t Venster Nathalie Jansen meegegaan bij het intakegesprek van een aantal van haar leerlingen met een specifieke zorgvraag. Lees hieronder de ervaring die een van haar studenten had met het aanwezig zijn van de (oud-)trajectbegeleidster bij het intakegesprek op het mbo:

 

Anoniem

 “Ik werd vanmorgen wakker met een slecht gevoel. Ik had ook al zo ook slecht geslapen. Ik droomde vannacht dat ik tijdens het gesprek op het MBO niet meer wist wat ik moest zeggen. Ik sloeg dicht en iedereen keek me aan. Huilend rende ik weg uit het gesprek. De anderen lachten hard.

Ik was er gewoon misselijk van toen ik wakker werd. Mijn boterham met hagelslag kreeg ik niet eens op. Mama natuurlijk weer boos, want van haar moest ik perse alles opeten omdat ze ontbijten belangrijk vindt. Vlak voordat ik de deur uitging zei ze nog dat ze om 15:00 uur wacht voor de school met de auto, dan komt ze me namelijk ophalen met de auto. Dat vind ik fijn, want ik zou niet weten hoe ik naar het MBO moet fietsen. Ik vind dat ook best eng, zo’n onbekende weg.

Om half 9 moest ik gewoon op school zijn, mevr. Jansen wachtte daar op me voor ons dagelijkse startgesprek. Zij gaat gelukkig ook mee naar het MBO vanmiddag, dat vond ik wel fijn.

Tijdens dat startgesprek met mevr. Jansen vertelde ik over mijn angst en mijn zenuwen. Mevr. Jansen pakte toen de tactieken er bij die ik het afgelopen schooljaar van haar heb geleerd. Ook maakten we een onderwerpenlijstje voor het gesprek van die middag. Bovendien zei mevr. Jansen dat zij mij natuurlijk zou helpen als ik even niet uit mijn woorden kwam. Door deze geruststelling kon ik de lesdag op ’t Venster goed volgen en was ik minder bezig met het gesprek.

 

Eenmaal op het MBO verbaasde ik me enorm over de grootte van de school. Zo veel trappen, verdiepingen, lokalen. Hoe leerde ik hier ooit de weg uit mijn hoofd?

Mijn nieuwe docent, tevens de intaker, kwam ons ophalen en nam ons mee naar haar kantoor. Ze keek best streng vond ik. Ze vroeg me van alles over de opleiding en ze wilde weten of ik me wel had ingelezen. Ik probeerde zo goed mogelijk te vertellen wat ik allemaal al wist. Maar ik had toch het idee dat ze aan mij twijfelde. Toen kwam mijn nieuwe trajectbegeleider ook bij het gesprek. Een jonge jongen die me een fijne hand gaf en naar me lachte. Ik voelde wel een klik bij hem gelukkig.

Hij vroeg mij naar mijn begeleidingsbehoefte. Ik vond het lastig om aan te kaarten waar ik allemaal angst en twijfel bij voel. Dus ik viel stil. Ik voelde dat ik bijna moest huilen en mevr. Jansen zag dit. Ze hielp me door te vragen of zij zou beginnen met vertellen. Ik knikte en mama vond het ook goed.

 

Mevr. Jansen kon heel goed uitleggen waar ik behoefte aan heb en wat ik fijn vind. Ik vulde haar aan, toen ik na een paar minuten minder verdrietig en bang was, en vertelde wat ik nodig had.

Het gesprek vloog voorbij en voor ik het wist vertelde ze me dat ik was aangenomen en geplaatst zou worden. Ik vond dit zo fijn! Ik moest toen weer huilen, alleen toen van blijdschap.

Ook was ik al opgelucht dat de nieuwe trajectbegeleider en ik ook gelijk een startgesprek na de zomervakantie gepland hebben. Met een opgelucht gevoel ging ik naar huis!

Had ik me hier nou zo’n zorgen om gemaakt…..? 🙂